حسرت

       ازپشت این همه کوه وجاده برایت شعرمی نویسم

                                                  شایدسهم من ازتوهمین باشد

     ولی تورا چه شوقی ست به خواندن آن...؟؟؟

    تویی که روزی

                      چون پرنده ای

                                 ازمن کوچیدی ورفتی به مقصدی نهان

                  آری

   روزی رفتی و

                      مشتی بذر حسرت

                                          به چشم انداز نگاهم فشاندی

  وحال...

            گرداگرد  این  "تنها"

                               مزرعه ایست

                                              خالی از  "پرواز" و

                                              رستن گاه  بوته های حسرتی ست

                                                که هرخزان

                                                            با یاد تو بارور می شوند 

                                                                           ص.رفیعی نیا 

  قلبم را در مجری کهنه ای پنهان می کنم

               در اتاقی که دریچه ایش نیست

                       از مهتابی به کوچه تاریک خم می شوم

                            و به جای همه نومیدان می گریم

                                                " شاملو "

  پیش ترها

                     درویرانه های غربت

                  که نور "مهتاب"

                 با تاریکی دلم آشنا بود

                  دلم می خواست دستانم به وسعت آسمان می بود

                                                               که آن را در برکشم

     هیهات ... دریغا..........

                       که چشم هایش کمتر از یک دیداربود و

                        دستان من کوتاه

   از همان روز که

                         ابر های جدایی   مهربانی اش را از من گرفت

                          کسی به یتیمی دلم

                                                       حتی نگاهی نکرد

           ولی امروز من در قحطی نور

                                                 تنها به  " تصویری از مهتاب"

                                                                                    قناعت کردم

                مهتابی که با همه مهربانیش

                                                       به مهمانی " جشن نور " رفته بود

               و من

                              تاریک

                                              تاریک

                                                             در ویرانه های غربتی دیگر

                                                                                          ص . رفیعی نیا

فقط لهجه هایمان ، ما را به غربت جاده ها برده است

 تو را صدا می زنم که نمی دانم

 مرا صدا می زنم که کجایم

ای ساده روسری که در ایستگاه و پچ پچه ها

 ای ساده چتر رها که در بغض ها و چشم ها

تو هر شب از روزهای سکوت رو به دیوار به خوابی می روی

تو هر شب از نوارهای خالی که گوش می دهی باز می گردی

 ما همه از یک آواز کلمات را به دهان و کتابخانه آوردیم

شاید آوازهایمان ، ما را به غربت لهجه ها برده است

 ای بغض پرکنده در غربت این همه گلوی تر

 ای تو را که نمی دانم

ای مرا که کجایم

 کسی باید از نوارهای خالی به دنیا بیاید

 کسی باید امشب آواز بخواند

 کسی باید امشب با غربت جاده ها و لهجه ها به قبیله ی بی چتر برگردد

 ما همه از یک گلوی پر از ترانه رها شده ایم

 فقط سکوت هایمان ،

ما را به غربت چشم ها برده است

کسی باید امشب نخستین ترانه را به یاد آورد

    ******************************************

      من شاگرد آن نوزادم که در مشت اش خدا را گرفته بودو با او با لبخند حرف میزد..

                       *********************************************

وقتی زیر درختان دشت نان می خورم- نان ریزه ها را به خاک می پاشم، به روی علفها هم- این سهم

پرندگان است- چرا که آنان- ساعتی برایم آواز خواندند.

بیشتر او را با " بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم" می شناسند. ولی او حرفهای بیشتری برای

ما به جا گذاشته است.

                                                   ای ستاره که پیش دیده ی منی
                                                  باورت نمی شود که در زمین
                                                  هر کجا به هر کسی که می رسی
                                                خنجری میان مشت خود نهفته است
                                                 پشت هر شکوفه تبسمی
                                                 خنده ی جان گداز حیله ای شکفته است


        ای ستاره ما سلاممان بهانه است
        عشقمان دروغ جاودانه است
        در زمین زبان حق بریده اند
        حق زبان تازیانه است
        وانکه با تو صادقانه درد دل کند
       های های گریه ی شبانه است
        انکه با تو می زند سلاح مهر
       جز به فکر غارت دل تو نیست
      گر چراغ روشنی به راه توست
        چشم گرگ جاودان گرسنه است

                                                ای ستاره    ای ستاره ی غریب
                                                ما گر زخاطر خدا نرفته ایم
                                                 پس چرا به داد ما نمی رسد
                                               ما صدای گریه یمان به آسمان رسید
                                                از خدا چرا صدا نمیرسد

                                     داستان غم پنهانی من گوش کنید

 قصه ی بی سرو سامانی من گوش کنید

                                    گفت و گوی من وحیرانی من گوش کنید

 شرح این آتش جانسوز نهفتن تاکی

                                   سوختم سوختم این سوز نهفتن تا کی

 روزگاری من ودل ساکن کویی بودیم

                                 ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

 عقل و دین باخته دیوانه ی رویی بودیم

                                بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

 کس در آن سلسله غیر از من ودل بند نبود

                              یک گرفتار ازاین جمله که هستند نبود

 نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت

                              سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

 این همه مشتری و گرمی به بازار نداشت

                             یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

 اول آنکس که خریدار شدش من بودم

                            باعث گرمی بازار شدش من بودم

 عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او

                           داد رسوایی من شهرت زیبایی او

 بس که دادم همه جا شرح دل آرایی او

                          شهر پرگشت زغوغای تماشایی او

            این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

            کی سر برگ من بی سرو سامان دارد

مي خواهم سرتاسر زندگي خودم را مانند خوشه ي انگور در دستم بفشارم و عصاره ي آنرا ، نه ، شراب آنرا ، قطره قطره در گلوي خشك سايه ام مثل آب تربت بچكانم .

فقط ميخواهم پيش از آنكه بروم دردهائي كه مرا خرده خرده يا سعله گوشه ي اين اطاق خورده است روي كاغذ بياورم ، چون به اين وسيله بهتر مي توانم افكار خودم را مرتب و منظم بكنم .

آيا مقصودم نوشتن وصيت نامه است ؟

هرگز ، چون نه مال دارم كه ديوان بخورد و نه دين دارم كه شيطان ببرد ، وانگهي چه چيزي روي زمين مي تواند برايم كوچكترين ارزش را داشته باشد ؟ آنچه كه زندگي بوده است از دست داده ام، گذاشتم و خواستم از دستم برود و بعد از آنكه من رفتم، به درك ميخواهد كسي كاغذ پاره هاي مرا بخواند ، ميخواهد هفتاد سال سياه هم نخواند .

من فقط براي اين احتياج به نوشتن كه عجالتاً برايم ضروري شده است، مي نويسم .
من محتاجم ، بيش از پيش محتاجم كه افكار خودم را به موجود خيالي خودم ، به سايه ي خودم ارتباط بدهم ، اين سايه ي شومي كه جلوي روشنائي پيه سوز روي ديوار خم شده و مثل اين است كه آنچه كه مي نويسم به دقت ميخواند و مي بلعد ، اين سايه حتماً بهتر از من ميفهمد !‌

فقط با سايه ي خودم خوب ميتوانم حرف بزنم ، اوست كه مرا وادار به حرف زدن مي كند ، فقط او ميتواند مرا بشناسد ، او حتماً مي فهمد ... مي خواهم عصاره ، نه ، شراب تلخ زندگي خودم را چكه چكه در گلوي خشك سايه ام چكانيده به او بگويم:

" ايــن زنـــــدگــــي ِ مـن اســت ! "

*******************************************

"هدايت" مرگش نيز همچون زندگيش زيبا بود. "رحمت مقدم" كه او را در بستر مرگ ديده, گفته است:
"يك ژاكت به تن داشت، خيلي تميز با پيراهن سفيد و شلوار هم به پا داشت. صورتش را اصلاح كرده بود, انگار مي‌‏خواسته به مهماني برود يا در مجلس رسمي شركت كند. لباس تميز، صورت تراشيده و موها شانه خورده و مرتب."

"روحش شاد"

یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیدن
یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی
در انتهای خود به قلب زمین میرسد
و باز می شود بسوی و سعت این مهربانی مکرر آبی رنگ
یک پنجره که دستهای کوچک تنهایی را
از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کردیم
سرشار می کند .
و می شود از آنجا
خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد
یک پنجره برای من کافیست.
من از دیار عروسک ها می آیم
از زیر سایه های درختان کاغذی
در باغ یک کتاب مصور
از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق
در کوچه های خاکی معصومیت
از سال های رشد حروف پریده رنگ الفبا
در پشت میزهای مدرسه ی مسلول
از لحظه ای که بچه ها توانستند
بر روی تخته حرف "سنگ" را بنویسند
و سارهای سراسیمه از درخت کهنسال پر زدند.


من از میان ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم
و مغز من هنوز
لبریز از صدای وحشت پروانه ایست که او را
در دفتری به سنجاقی
مصلوب کرده بودند.


وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود
و در تمام شهر
قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند.
وقتی که چشم های کودکانه ی عشق مرا
با دستمال تیره ی قانون می بستند
و از شقیقه های مضطرب آرزوی من
فواره های خون به بیرون می پاشید
وقتی که زندگی من دیگر
چیزی نبود ، هیچ چپیز بجز تیک تاک ساعت دیواری
دریافتم ، باید، باید ، باید.


یک پنجره برای من کافیست
یک پنجره به لحظه ی آگاهی و نگاه و سکوت
اکنون نهال گردو
آنقدر قد کشیده که دیوار را برای برگ های جوانش
معنی کند
از آینه بپرس
نام نجات دهنده ات را
آیا زمین که زیر پای تو می لرزد
تنهاتر از تو نیست ؟
پیغمبران ، رسالت ویرانی را
با خود به قرن ما اوردند
این انفجارهای پیاپی،
و ابرها مسموم ،
آیا طنین آیه های مقدس هستند؟
ای دوست، ای برادر ، ای همخون
وقتی به ماه رسیدی
تاریخ قتل عام گل ها را بنویس.



همیشه خواب ها
از ارتفاع ساده لوحی خود پرت می شوند و می میرند
من شبدر چهارپری را می بویم
که روی گور مفاهیم کهنه رويیده ست
آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی
من بود؟
آیا دوباره من از پله های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت
تا به خدای خوب ، که در پشت بام خانه قدم می زند سلام
بگویم؟



حس می کنم که وقت گذشته ست
می کنم که " لحظه" سهم من از برگ های تاریخ ست
حس می کنم که میز فاصله ی کاذبی ست در میان گیسوان
من و دست های این غریبه ی غمگین
حرفی به من بزن
آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد
جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد؟


حرفی به من بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم .

"بر سنگ مزار"

الا ، اي رهگذر ! منگر ! چنين بيگانه بر گورم

چه مي خواهي ؟ چه مي جويي ، در اين كاشانه ي عورم ؟

چه سان گويم ؟ چه سان گريم؟ حديث قلب رنجورم ؟

از اين خوابيدن در زير سنگ و خاك و خون خوردن

نمي داني ! چه مي داني ، كه آخر چيست منظورم

تن من لاشه ي فقر است و من زنداني زورم

كجا مي خواستم مردن !؟ حقيقت كرد مجبورم

چه شبها تا سحر عريان ، بسوز فقر لرزيدم

چه ساعتها كه سرگردان ، به ساز مرگ رقصيدم

از اين دوران آفت زا ، چه آفتها كه من ديدم

سكوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باري كه من از شاخسار زندگي چيدم

فتادم در شب ظلمت ، به قعر خاك ، پوسيدم

ز بسكه با لب مخنت ،‌زمين فقر بوسيدم

كنون كز خاك فم پر گشته اين صد پاره دامانم

چه مي پرسي كه چون مردم ؟ چه سان پاشيده شد جانم ؟

چرا بيهوده اين افسانه هاي كهنه بر خوانم ؟

ببين پايان كارم را و بستان دادم از دهرم

كه خون ديده ، آبم كرد و خاك مرده ها ، نانم

همان دهري كه بايستي بسندان كوفت دندانم

به جرم اينكه انسان بودم و مي گفتم : انسانم

ستم خونم بنوشيد و بكوبيدم به بد مستي

وجودم حرف بيجايي شد اندر مكتب هستي

شكست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستي

كنون ... اي رهگذر ! در قلب اين سرماي سر گردان

به جاي گريه : بر قبرم ، بكش با خون دل دستي

كه تنها قسمتش زنجيربود ، از عالم هستي

نه غمخواري ، نه دلداري ، نه كس بودم در اين دنيا

در عمق سينه ي زحمت ، نفس بودم در اين دنيا

همه بازيچه ي پول و هوس بودم در اين دنيا

پر و پا بسته مرغي در قفس بودم در اين دنيا

به شب هاي سكوت كاروان تيره بختيها

سرا پا نغمه ي عصيان ، جرس بودم در اين دنيا

به فرمان حقيقت رفتم اندر قبر ، با شادي

كه تا بيرون كشم از قعر ظلمت نعش آزادي

شعری از حافظ شیرازی

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنممن که عیب توبه کاران کرده باشم بارهاعشق دردانه​ست و من غواص و دریا میکدهلاله ساغرگیر و نرگس مست و بر ما نام فسقبازکش یک دم عنان ای ترک شهرآشوب منمن که از یاقوت و لعل اشک دارم گنج​هاچون صبا مجموعه گل را به آب لطف شستعهد و پیمان فلک را نیست چندان اعتبارمن که دارم در گدایی گنج سلطانی به دستگر چه گردآلود فقرم شرم باد از همتمعاشقان را گر در آتش می​پسندد لطف دوستدوش لعلش عشوه​ای می​داد حافظ را ولی

محتسب داند که من این کارها کمتر کنمتوبه از می وقت گل دیوانه باشم گر کنمسر فروبردم در آن جا تا کجا سر برکنمداوری دارم بسی یا رب که را داور کنمتا ز اشک و چهره راهت پرزر و گوهر کنمکی نظر در فیض خورشید بلنداختر کنمکجدلم خوان گر نظر بر صفحه دفتر کنمعهد با پیمانه بندم شرط با ساغر کنمکی طمع در گردش گردون دون پرور کنمگر به آب چشمه خورشید دامن تر کنمتنگ چشمم گر نظر در چشمه کوثر کنممن نه آنم کز وی این افسانه​ها باور کنم

هیچ پرنده ای نیازمند افتادن عکسش در آب نیست

آب عکس آسمان و پرنده را برای دلتنگی خودش می گیرد

مادیر فهمیدیم

    جهانی که ساخته ایم روزی مارا از پا درخواهد آورد

    ما دیر فهمیدیم که زشتی این جهان نتیجه ی زیبا خواهی ما بود                    

این همه سختی نتیجه ی آسوده خواهی ما و این همه جنگ نتیجه صلح طلبی ما

                                         جايي به من بدهيد

       دورترين دلتنگي آدمي با من است

       گفته بودم   

      روزي باران دريا را خيس خواهد كرد

        و تلخ ترين روز ماه خواهدرسيد

                                و تلخ ترين

           تبخير

       آسمان را سياه خواهد كرد

                                                 جايي به من بدهيد

         تمام دلتنگي آسمان با من است

                         گفته بودم

            شبي ماه آب خواهد شد

            و تمام پنجره ها غريب

           و زمين تنها خواهد مرد

                                          جايي به من بدهيد

            تمام تنهايي زمين با من است

            گفته بودم روزي

             تمام عكس هايمان را از زندگي پس

                                                           مي گيريم

            گفته بودم ديگر

             از آسمان هواپيمايي نمي گذرد

               و هيچ مسافري به جهان نمي رسد

             و ما با چترهاي بسته به دنيا مي آييم

               و با چترهاي باز به خواب مي رويم

                                                          جايي به من بدهيد

               شايد يكي از ميان ما

              شب كوچكي از نخستين شادماني را به ياد آورد

              شب كوچكي كه زير

                                               ماه

                      شب كوچكي كنار چند شعر ساده ي روشن

                          شب كوچكي ميان تمام شب هاي دنيا

                     شبي كه ابتداي كلمات بود

                                                         جايي به من بدهيد

                                                       جايي براي خنديدن

                                                     جايي براي خيره شدن

            شب كوچكي از تمام دنيا با من است 

لالا لا لا گل زیره    بابا دستاش بزنجبره

میگه هرگز نگو دیره که هرروز روز تقدیره

لالا لا لا گل گندم  چی اومد بر سر مردم

میون اتش افتادیم شدیم از بین دنیا گم

لا لا لا لا بداوردیم  بنام زندگی مردیم

خیانت شکل یاری شد زیاران پشت پا خوردیم

لا لا لا لا گل لاله  حریم عشق پاماله

سیاهی رنگ هر سفره سر هفسین هرساله

بنام عشقو ازادی غم این خلق میخوردن

ولی بادست خود مارا بقربانگاه میبردند

کجارفت انهمه دلسوز در این هنگامه ماتم

که رفتندو رها کردند منو ما را به حال هم

لا لا لا لا گل مریم شکسته حرمت ادم

شدیم اواره عالم چرا تشنه بخون هم

رهایی ریشه ما بود همه اندیشه مابود

ولی در ان روی سکه تبر بر ریشه ما بود

گلو گلدونو گلخونه شده امروز یه ویرونه

سر فواره ها خونه ببین مردن چه اسونه

لا لا لا لا گل لاله   حریم عشق پاماله

سیاهی رنگ هر سفره سر هفسین هرساله
 

الهی در شب فقرم بسوزان

ولی محتاج نامردان مگردان

عطا کن دست بخشش همتم را

خجل از روی محتاجان مگردان

الهی کیفرم را میپذیرم

که از تو ذات خود را پس بگیرم

کمک کن تا که با ناحق نسازم

برای عشق و آزادی بمیرم

           آينه ي روبروي من از ياد نمي رود

                                                     كجاي بايد از تماشا برخيزم

                 و سايه ي دورترين درخت جهان را

                                              به تهي خانه هاي تا دوردست آسمان

                             بياورم ؟

                                                                    كجا بايد از تماشا برخيزم ؟           چه قدر درخت ، در هميشه ي ايندشت ها تنهاست

                         چه قدر راه ، مرا تا مردمان پراكنده برد

                                                                        تقصير جاده هاست

                                                                     كه مردمان پراكنده دورند

                                                                      تقصير چشمه هاست

                                                       كه مردمان پراكنده دور مي ميرند 

          مردمان آن سوي نمي دانم كي باران ريز

              مردمان اين سوي نمي دانم كي آفتاب در

             مردماني كه چه قدر سكوت كردند و آنها فقط سكوت كردند

                    حالا به زيارت تنهاترين درخت جهان مي روم

                 من به شيوه پدر

                 با گام هاي مقدس به راه افتادم

                    و حالا چه قدر نزديك زيارتم

           و حالا چه قدربه سايه ي تنهاترين درخت شهيد مي رسم

                                               كه سكوت

                              مادران زمين را تاب آورده است

                                               من به سكوت تمام مادراني مي روم

                                                كه جاده هاي بي آمدن

                                              تا چشم هاي خيسشان رفته است

                               من پسر تمام مادران زمينم

              كه در تكرار راه

           دورترين جاده ها را بيدار مي كنم

            و حالاي چشم انتظاري مادران نقاب و باد در پيراهن

                      كنار لمس جنوبي ترين

                  ليموي تر

                                   براي تمام آن سالها سكوت

                حرف جاده هاي نرفته را آورده ام

               و حالا چه قدر دلم پر از گرفتن است

                براي تمام سكوت مادران

                 كه پشت پرچين روسري هاي پرگره مردند

                        چه قدر دلم پر است

                 آينه ي روبروي من از ياد مي رود ؟ 

                   دارم چه قدر افشا مي شوم

                 سكوت مادران زمين                     

                      تقصير نرفتن و تكرار آينه اي است

                    كه روبروي من

                     آينه پر از حرف جاده هاي نرفته

                 آينه پر از تماشاي جهان است

                     حالا كه به شيوه پدر

                    به راه آفتاب در آمدم

                                                       تقصير آينه هاست

                                                كه مردمان پراكنده دور مي ميرند
 
 

از همان روزي كه دست حضرت قابيل

گشت آلوده به خون هابيلا

ز همان روزي كه فرزندان آدم

زهر تلخ دشمني در خون شان جوشيد

آدميت مرد

گرچه آدم زنده بود

از همان روزي كه يوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزي كه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

آدميت مرده بود

بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين اسباب

گشت و گشت

قرنها از مرگ آدم هم گذشت

اي دريغ

آدميت برنگشت

قرن ما

روزگار

مرگ انسانيت است

سينه دنيا ز خوبي ها تهي است

صحبت از آزادگي پاكي مروت ابلهي است

صحبت از موسي و عيسي و محمد نابجاست

قرن موسي چمبه هاست

روزگار مرگ انسانيت است

من كه از پژمردن يك شاخه گل

از نگاه ساكت يك كودك بيمار

از فغان يك قناري در قفس

از غم يك مرد در

زنجير حتي قاتلي بر دار

اشك در چشمان و بغضم در گلوست

وندرين ايام زخهرم در پياله زهر مارم در سبوست

مرگ او را از كجا باور كنم

صحبت از پژمردن يك برگ نيست

واي جنگل را بيابان ميكنند

دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان ميكنند

هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا

آنچه اين نامردان با جان انسان ميكنند

 صحبت از پژمردن يك برگ نيست

فرض كن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيسم

فرض كن يك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض كن جنگل بيابان بود از روز نخست

 در كويري سوت و كور

در ميان مردمي ب ا اين مصيبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ

عشق

گفتگو از مرگ انسانيت است

                   به پا خيزيد الا ای سوگواران

                                                                             الا ای وارثان سربداران

                      به پا خيزيد اگر زخميِ درديد

                                                                        اگر با شب‌پرستان در نبرديد

                     به پا خيزيد كه نااهلان به كارند

                                                                       همه مردان عاشق سربدارند 

                      كشيدند تازيانه بر تن ما

                                                                      نشاندند دشنه دشمن به دلها

                       دل بي‌كينه را بر نيزه كردند

                                                                          تن گلگونه را در مسلخ و بند

                       به روي چشم ما شب را كشيدند

                                                                              گلوي سربداران را دريدند

                      اگر فرياد ما در شب گناه است

                                                                          اگر امروز دل ما بي‌پناه است

                        بخوان با ما سرود فتح فردا

                                                                            كه فردا مي‌رسد با پرچم ما

                        بخوان با ما سرود فتح فردا

                                                                           كه فردا مي‌رسد با پرچم ما

شروع خواهم شد با واژه نو

و چه افسوس که من تنهايم

که کسی نيست بگيرد سر انگشتانم

که کسی نيست بگويم رنج جان فرسايم

که کسی نيست ببيند شاخ گل افشانم

که کسی نيست ببويد عطر اين اشعارم

که کسی نيست بشويد شوق بی پايانم

که کسی نيست بخواند درد بی درمانم

و من امروز شدم خانه به دوش

با دلی پر ز غم يار خموش

تمام خواهم شد با ياد سکوت

و چه بی باک شد اين قرن نبوغ 

که کسی هست ولی هيچ نگفت

نه ز آواز فدايی در بند

نه ز آرام گناهی در فقر

نه ز ديوار جدايی در سنگ

نه ز باران رهايی در خش

نه ز اضداد صباحی

نه ز دوری خدايی

که کسی هست ولی هيچ نگفت

نه ز باغ پرخزانی

نه ز حرف آشنايی

نه ز قعر بی وفايی

گفتم كه سكوت ... ! از چه  رو لالي و كور ؟

 فرياد بكش ،‌كه زندگي  رفت به گور

 گفتا كه خموش !  تا كه زنداني زور

 بهتر شنود ، نداي  تاريخ ز دور

 بستم ز سخن لب ، و فرا دادم گوش

 ديدم كه ز بيكران ،‌دردي خاموش

 فرياد زمان ،‌رميده در قلب سروش

كاي ژنده بتن ،‌ مردن كاشانه به دوش

 بس بود هر آنچه  زور بي مسلك پست

 در دامن اين تيره شب مرده پرست

 با فقر سياه.... طفل سرمايه ي مست

 قلب نفس بيكستان ، كشت ... شكست

 دل زنده كنيد تا  بميرد ناكام

 اين نظم سياه و ... فقر در ظلمت شام

 برسر نكشد ، خزيده  از بام به بام

 خون دل پا برهنگان ،  جام به جام

نابود كنيد . يأس را در دل خويش

 كاين ظلمت  دردگستر ، زار پريش

 محكوم به مرگ جاوداني است ... بلي

شب خاك بسر زند ، چو روز آيد پيش

                 در اين حريم شبانه ی ستم گرفته

              در اين شب خوف و خاكستر كه غم گرفته

              رفيق روزان روشن رهايي من

               ستاره ها را صدا بزن دلم گرفته

                                                ستاره سوسو نمي زند اگر چه بر من

                                            رفيق شبهاي بي كسي اي سر به دامن

                                             در اين سكوت سترون سنگر به سنگر

                                              چراغ خورشيد واره ی چشم تو روشن

به هر سو می روم بی تاب هستم

   چرا یک عمر در گرداب هستم

     منم  آن   ماهی   آزاد  دریا

    دریغا  باز  در  قلاب   هستم

هرکه راخواهی بده گنج وصال خویشتن

می روم زینجا من و کنج ملال خویشتن

سیر گل ارزانی یاران که من در کنج غم

گوشه ای دارم که شادم با خیال خویشتن

             غم  آمده  غم  آمده  انگشت  بر  در   ميزند                                      

                                             هر ضربه انگشت او بر سينه خنجر ميزند  

             اي دل بکش يا کشته شوغم را دراينجا ره مده

                                            گر غم در اينجا پا نهد آتش به جان در ميزند

            از غم  نياموزي  چرا   اي  دلربا   رسم   وفا

                                             غم با همه بيگانگي هر شب به ما سر ميزند

چه آغازي

چه انجامي

چه بايد بود و بايد شد

در اين گرداب وحشت زا

چه اميدي

چه پيغامي

كدامين قصه شيرين براي كودك فردا

زمين از غصه ميميردگل از باد زمستاني

شعور شعر نا پيدا در اين مرداب انساني

همه جا سايه وحشت همه جا چكمه قدرت

گلوي هر فناري را بريدند از سر نفرت

بجاي شستن گلها به باغ سبز انساني

شكفته بوته آتش نشسته جغد ويراني

چه آغازي

چه انجامي

چه بايد بود و بايد شد

در اين گرداب وحشت زا

كه ميگويد كه ميگويد

جهاني اينچنين زيبا جهاني اينچنين رسوا

كجا شايسته روياست

چه آغازي

چه انجامي

چه اميدي

چه پيغامي

سوالي مانده بر رگها

كه مي پرسم من از دنيا

به تكرار غم نيما

كجاي اين شب تيره

بياويزم بياويزم

قباي ژنده خودرا

**************************************************************

  به من نگاه كن

                                                        درست به چشم هايم

           مي دانم كه تازه از زير چتر برگشته اي

          مي دانم كه وقت نمي كني دلت برايم تنگ شود

            ولي من از دلتنگي تمام وقت ها برگشته ام

            حالا كه آمده اي 

                اتاق رو به رفتن است

            ما به ميهماني دورترين كتابهاي جهان مي رويم

                                                                تو را و مرا

                                                                به قضاوت آسمان مي گذارم 

                                                               و چترم را به قضاوت برف

                 سكوتي اگر بود

                  در راه ، تمام حرف هاي با خودم را

                  افشا مي كنم

                  ابتدا سكوت شد

                    به حرف هايم نگاه كن

                   مي خواهم از دهان اشعياي نبي

                                                                 سرود بخوانم

                  مي خواهم از همچنان ابر بالاي سفر بگذرم

                  مي خواهم به چترهاي خسته دست بكشم

                         تا خاموش ترين كلمات پنهان بيايند 

                                                        به تمام وقت هايي كه نداري

                   مي خواهم براي تمام نشستن ها

                                              ا نگشت ها و سيگارها 

                      جاي دور براي خيره شدن بياورم

                    مي خواهم به چشم هايت نگاهكنم

                   تاكودكي هايت رابه دنيا بياوري

                    برادران باراني ام

                                           كه زير چتر

                     خواهران برفي ام

                                           كه بي چتر

                  دارم به شهر شما دست مي كشم 

                   دارد از وقت هايي كه نداريد

                  صداي دورترين سرودهاي جهان مي آيد

                         من از مرزهايي كه هنوز ، مي آيم

                                                        دارم اينجا خانه اي مي سازم

                  همين جاي وقت هايي كه نداريد

               دارم به شهر شمانگاه مي كنم

                  دارد از تمام كوچه هاي مرده

                      صداي كودكان و سرودمي آيد

                      و زناني كه به پنجره مي آيند

                             و مرداني كه به چشم انداز

                    دارم به شهر شما دست مي كشم

                      قسم مي خورم به چتر كه باز مي شود

                  قسم مي خورم به تماشا كه شهر

                         پر از حرف هاي تازه شود

                                                          برادران باراني ام

                                                          خواهران برفي ام

                    از درست به حرف هايم نگاه كن

                     راهي به كودكي هاي جهان مي رود

                    از درست به چشم هايم نگاه كن

                         راهي به

                                     سرودهاي فراموشي

                    مي خواهم چشمهايمان را به قضاوت جاده بگذارم

                            و شهر شما را به قضاوت آسمان

                                  حرفي اگربود

             تو از تمام وقت هاي با خودت

                         چيزي بگو

ابتدا سكوت است

بگو قطار بايستد

                    بگو در ماه ترين ايستگاه زمين بماند

                       بماند سوت بكشد ، بماند دير برود

                    بماند سوت بكشد ، برود

                                                     دور شود

                        بگو قطار بايستد

                    دارم آرزو مي كنم

                                           مي خواهم از همين بين راه

                                           از همين جاي هيچ كس نيست

                                            كمي از كناره ي دنيا راه بروم

                                              از جاده هاي تنها

                                           كه مردان بسياري را گم كرد

                                  مرداني كه در محرم ترين ساعات عشق گريستند

                                   و صدايشان در هيچ قلبي نپيچيد

            مي خواهم سوت

             بزنم ، بمانم

             زود بروم ، سوت بزنم ، دور شوم

                                                كمي از اين همه صندلي هاي پر دود

                                          كمي از اين همه چشم و عينك هاي سياه

                                           مي خواهم كمي دورتر از شما سوت بزنم

                                                  مي خواهم در ماه ترين ايستگاه زمين

                                                     در محرم ترين ساعات ماه

                                                      گريه كنم

                     مي خواهم كمي دورتر از شما

                      كمي نزديكتر

                                           به ماه

                                                 بميرم